Ik ben voor u gevallen.

Of beter, jij bent over mij heen gevallen. Maar ik heb het laten gebeuren. Daar heb ik zelf op ingetekend. Ik heb je parmantig en met behoorlijk wat opzet over mijn voeten laten struikelen.

Zie mij hier nu liggen, met jou over mij heen. Je weegt zwaar. Warm en loom ben je en afwisselend een paar tellen fris en licht.

Plat uit lig ik hier op mijn rug in een van je parken, met jouw stratenplan als een dun kluwen over me heen. Ik kan geen pap meer zeggen, zo moe ben ik de afgelopen dagen van je geworden. Je laat me net genoeg klamme vochtige lucht om een ietsiepietsie te ademen.

Tussen u en mij

Lieve stad, de komende tijd gaat het tussen u en mij. Wij gaan mekaar beter leren kennen. En we gaan goed zijn voor elkaar, zo is dat onderling afgesproken.

Ik was hier al eerder. Maar nu is het voor echt. Want ik kom studeren in een van jouw bezwete okselpitten. Aan de kunstacademie, zomaar voor een tijd. En tot spijt van al wie het benijdt. Maar bovenal ben ik hier om me kortstondig in uw armen te laten wiegen. Neem mijn gedachten even van me over, lieve stad. Neem mijn gedachten even mee in jouw oneindig energieke zee.

Maar hoe krijg je als nieuweling voet aan wal in een mastodont als jij bent? Dat vroeg ik me af en kwam uit op huiselijke dingen. Waarop ik vervolgens mijn zwemzak pakte om in het dichtst bijzijnde bad een paar baantjes te gaan trekken. De weg vinden in een vreemd zwembad brengt je namelijk altijd even terug tot wat je bent in deze wereld, niet meer dan een donzig kuikentje.

Zwembeurt

Natuurlijk heeft het bordje ‘Parks & Recreation’ aan de deur me definitief over de drempel getrokken. Want de gelijknamige serie met Amy Phoeler, daar mag ik graag om lachen. Dus waande ik me tenminste een zwembeurt lang in een kneuterige scène uit die reeks.

De infrastructuur van het bad leek met z’n houten dakstructuur verdacht veel op die van de inkomhal op Ellis Island. Daar waar de eerste immigranten rond de vorige eeuwwisseling arriveerden om hun American dream waar te maken. Maar dan een heel stuk kleiner. En een likje verf had geen kwaad gekund. En hier en daar een nieuwe tegel, ook niet.

Er was een erg dikke mevrouw in het bad. Ze peddelde een beetje voort als een pad op pensioen die toch ook nog even recht heeft op wat verfrissing. Toen ze uit het bad wou riep ze de badmeester die haar duidelijk kende. Vervolgens werd ze met weinig woorden niet getakeld via een hightech kabelsysteem maar met een kantinestoel waar wieltjes onder waren geplakt. Zulks.

The slow lap

Toen ik vanuit de kleedkamers het zwembad binnenkwam zag ik een volle baan voor snelle zwemmers, een even volle voor middelmatige zwemmers en nagenoeg lege voor de trage zwemmers. Om niet te zeggen dat er nadat de dikke mevrouw getakeld was, maar één man meer over in de trage baan. Aangezien ik in mijn jeugd behoorlijk wat complexen opliep over mijn langzame zwemtempo, vond ik aanspraak te kunnen maken op een plek in het lege vak.

‘Oh miss, you’re much too fast for the slow lap’, kwam de badmeester me al snel melden. Vriendelijk maar direct. Het argument dat de andere baantjes te vol waren en ik de enige zwemmer hier op geen enkele manier zou storen, kreeg geen gehoor. Ik besloot de situatie als een compliment op te vatten. Wat dus niet zo moeilijk was voor iemand die vroeger tijdens de lessen lichamelijke opvoeding alleen maar mocht voordoen aan de rest van de klas als het op de sierlijkheid van zwemmen aan kwam. En zo kwam ik in de baan terecht waar ik hoorde te zijn en ging op in het geheel.

Honger

In de Whole Foods (Lees: een supermarkt als de Inno zo groot waar ze alleen maar klaargemaakte maaltijden verkopen) stond er zoveel volk aan de kassa dat ik meende flauw te kunnen vallen van benauwdheid en van honger natuurlijk, want eten, daar was het me natuurlijk om te doen. Maar als een van de laatst overgebleven Indianen hield ik stand in de rij met de blauwe pijl die me was toegewezen. Tot het mijn beurt was om naar een kassa met een flikkerende lamp te rennen om mijn uitgekozen waar te gaan betalen. Het ging goed. Ik deed alles juist en wenste mezelf proficiat om het systeem zo schrander en snel begrepen te hebben.

Een vriendin

Op uw grond ben ik niets en ben ik niemand, lieve stad.

Al reizend ben ik een kameleon, die niet op zal vallen. En schep daarin een vreemd genoegen dat wordt bevestigd als toevallige passanten me de weg vragen.

Ik probeer mezelf te herdefiniëren. En word daar geweldig blij van. In uw web breng ik mezelf weer in kaart.

Zonet hoorde ik op een van uw kruispunten alwaar niemand het groen afwacht, ineens iemand mijn naam roepen. ‘Barbaaaaaaraaaaaa!!!’. Een vriendin die hier alweer een paar jaar woont. We hadden afgesproken om samen te gaan eten.

Jazeker, ik wil mezelf gerust hertekenen, heruitvinden, opgaan in complete anonimiteit. Maar oh wat een deugd als die luchtbel even wordt doorprikt.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod