‘Barbara! Baaaaaaaarbaaaaaaaaraaaaaaa!!!’ Daar hebben we het nieuwe buurmeisje Tilly weer. Bijna iedere dag na school passeert Tilly aan m’n huis voor een babbel over de ditjes en datjes van de voorbije dag, de koetjes en kalfjes des levens. Omdat de bel kapot is roept Tilly telkens heel hard door de brievenbus. Aan die rituele schreeuw is geen ontkomen aan.

‘Barbaaaaaraaaaaaaa! Waar blijf je???!!? Ik ben er!! Kom je???’
Tilly gaat naar een speciale school. ‘Wij hebben geen studiejaren. Het is een heel speciale school en dat komt omdat ik het beentje van de vijf altijd verkeerd schreef. Ik deed het beentje omgekeerd en dus moest ik naar de speciale school om de beentjes naar de goeie kant te leren schrijven en de juffrouw heeft me de eerste dag met haar eigen auto gebracht.’
Onze contacten zijn nog te piep om te kunnen inschatten wat voor een school het nu precies is. Maar iets bijzonders, zoveel is duidelijk.

‘Dag Tilly,’ zeg ik.
‘Kom je buiten spelen?’ vraagt ze.
Het is al heel lang geleden dat iemand nog een keer heeft gevraagd of ik kwam buitenspelen. Dus zeg ik zo nonchalant mogelijk, alsof dat de doodgewoonste zaak van de wereld is: ‘Okay, ik kom eraan.’

Tilly heeft stoepkrijt mee. We beginnen te tekenen en ondertussen kletsen we wat. Onze gesprekken verlopen altijd volgens een vast stramien. Alhoewel ze de antwoorden ondertussen al lang van buiten moet kennen, gaat ze haar vaste rij vragen nog een keer af.
‘Barbara, hoe oud ben jij?’ Ik zeg zo oud en zo oud.
‘Heb jij kinderen?’ Nee, geen kinderen.
‘Ben je getrouwd?’ Nee, niet getrouwd.
‘Ben je verliefd?’ Ja, verliefd dan weer wel.
‘Op wie?’ Ik zeg op die en die en zus en zo.
Ze knikt, duidelijk voldaan over de gegeven antwoorden.

‘Maar Tilly, hoe oud ben jij eigenlijk?’
‘Mijn verjaardag is op 12 oktober’, zegt ze met een plechtige klank in haar stem want voor kleine meisjes is een verjaardag nu eenmaal een uitermate plechtige aangelegenheid. ‘Ik ben geboren op 13 oktober 2001′.
De afgelopen dagen zijn de gebeurtenissen van 11 september 2001 weer meermaals door onze strot geramd.
‘Maar hè, dan heb jij 9/11 nèt niet meegemaakt! Dat is raaaaaaar!’
Tilly hoort het in Keulen donderen. Ik begin te vertellen over die dag in september nu bijna tien jaar geleden en de vreselijke gebeurtenissen toen en waarom ze Osama Bin Laden nu gedood hebben.

Ondertussen is Fatou er ook bijgekomen, het overbuurmeisje. Zij is wel op de hoogte van de gebeurtenissen van de voorbije dagen. Maar het verhaal over de torens was nog niet afgelopen, dus trekt Tilly aan mijn mouw: ‘Teken je eens hoe dat ging?’
Met krijt op de stoep teken ik twee flatgebouwen en een vliegtuig dat met een beetje fantasie oogt als een echt vliegtuig.
‘Het was zoals wanneer je met Lego twee torens bouwt’, zeg ik, ‘En je broer is boos en die gooit jouw torens op de grond, terwijl je er heel lang aan hebt gewerkt. Maar dan in het echt en zo erg dat het niet in je hoofd past.’

Fatou kent Osama. ‘Dat is die slechte met die baard die ze doodgeschoten hebben en dan in zee gegooid.’
Ik vertel dat ik naar Amerika ga binnenkort en dat je dan wordt gecontroleerd. Dat je daardoor geen lenzenspul of shampoo in je bagage mag doen, en dat dat dus min of meer door Osama komt. En dat je dan je schoenen ook moet uitdoen aan de douane en een hele vragenlijst moet invullen, allemaal door Osama.
Het codewoord Geronimo, voor de actie van afgelopen zondag, is Fatou ook bekend, van de boeken van Geronimo Stilton.
Ik pols ook even naar Obama. ‘Dat is de baas van Amerika. Hij is geboren zoals in de Lion King.’

Het huwelijk van vorige week is iets wat Tilly meer heeft beroerd dan de verhalen over Obama en Osama. Ze vond het heel mooi, dat van die prinses en de prins in de koets. Dus tekenen we een kasteel met een prins en prinses erbij. Als ze later groot is wil ze ook zo trouwen en ik mag dan ook komen naar het feest en Fatou ook. Ondertussen krijten we verder, denkend aan een prins en een prinses die gingen trouwen, geen stiefzussen, een mooie zus, die was er wel. De slechterik werd gepakt. De goeie was de baas. Sommigen van hen zullen nog lang en min of meer gelukkig leven. De ander ging dood wat duizenden anderen dan weer gelukkig maakte. Hoppa, klaar, uitgelegd.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod