Als je fiets in het Italiaans gestolen wordt, dan heeft dat nog enige allure.
A. Het klinkt beter.
B. Het doet denken aan de filmklassieker van Vittorio De Sica waarin een arme vader een fiets koopt van zijn laatste centen.

Als je fiets gewoon in het Nederlands gestolen wordt, is er heus niet veel aan.
Als dat ongeveer de zevende keer gebeurt, dan moet je een heel klein beetje huilen. En als dat bovendien met je gloednieuwe fiets gebeurt, dan gooi je daarbij ook nog een paar borden tegen de vlakte. Om extra treurnis nadien te vermijden dat het je mooiste borden waren, heb je voor zulke situaties best een speciale ‘boosdoos’ in huis.

Amsterdam. Vorige week.

Lekker weertje, net als nu. Staking van de trams. Ik moest op tijd op een afspraak zijn en de te overbruggen afstand was te groot om te voet af te leggen. Zonde van het zonnetje om een taxi te nemen.

‘Ping!’ weerklonk het toen in mijn verstand. Een fietsaanbieding in de buurt die ik de dag voordien had opgemerkt, flitste doorheen mijn brein.

Nog geen uur later verliet ik de fietswinkel met een prachtige grasgroene fiets, om het op z’n Hollands te zeggen: ‘voor een prikje’ gekocht.

Ik bejubelde mijn eigen verstand omdat het had bedacht dat je in geval van een tramstaking ook gewoon een nieuwe fiets kopen kan. Ja, soms is mijn verstand enorm vindingrijk.

Als een volleerd grachtenrijdster begon ik aan mijn tocht door de stad, de haren achter me aan zoevend in de wind.

Het grasgroene fietsje lokte reacties uit. Ik zag blikken van jaloezie. Terecht want grasgroen, dat wil je altijd zelf in huis hebben.

Geen week later

Maar nog geen week later ben ik mijn fietsje al kwijt. Gestolen. Gepikt. Gejat. In de bewaakte fietsenstalling van het Centraal Station in Antwerpen. Vijf dagen is hij bij me geweest. Hij had nog niet eens een naam. En al wat weet ik dat een fiets een object is en geen mens met gevoelens, ik vind het vreselijk zielig voor hem. Zomaar in handen vallen van een hoogst waarschijnlijk oneindig bruut stuk onbenul.

Maar het kan nog sneller. Een paar jaar geleden kreeg ik een tweedehands fiets van mijn grootmoeder. Die werd al na één dag gestolen in diezelfde bewaakte fietsenstalling van Antwerpen Centraal.

Toen ik vervolgens bij de beambte van de fietsparking aanklopte met de vraag of hij misschien wat gezien had, zei die laconiek: ‘Dat is hier altijd ‘t zelfste, madameke, pakt u der gewoon nen andere.’ Een paar maand geleden doken er ineens zo’n 600 fietsen op, allemaal gestolen in de ‘bewaakte’ fietsenparking van Antwerpen Centraal. Maar niemand had wat gezien. Ha nee.

Goed slot?

‘Heb je je fiets wel vastgemaakt?’ vroeg een vriend nadat ik over het jammerlijke verlies van mijn nieuwe groene fietsje vertelde. Of ik hem wel had vastgemaakt??? Als een kralenketting heb ik het slot om zijn nekje gelegd.

‘Was het wel een goed slot?’ vroeg de volgende. ‘Tsja, je moet je fiets daar ook niet zetten,’ zei nog iemand anders, ‘Dat weet je toch!’

Helaas is de fiets mijn vervoermiddel en kan ik die niet overal mee naar binnen nemen. Een bewaakte parking lijkt me geen slechte oplossing.

Topper onder de reacties was een vriendin die me probeerde te sussen met de gedachte dat er nu misschien ergens in Albanië iemand voor een prijsje mee zou kunnen rondrijden die zich anders geen fiets zou kunnen veroorloven.

Kijk, als ik een fiets koop, dan doe ik niet aan liefdadigheid. En al ben ik financieel net iets beter bemiddeld dan de padre uit ‘Ladri di biciclette’ wiens laatste centen naar zijn fiets gingen, het groeit me nog altijd niet op de rug.

Frusterend

Zulke reacties krijgen me werkelijk op mijn paard. Enfin, ik heb geen paard, zou ‘k wel willen maar dat vraagt zoveel onderhoud, stal uitmesten, hoefsmid etc. Dus paard bij wijze van spreken.

Ik vind ze al net zo frustrerend als de verzekeringscontroleur die me na de inbraak in huis de les kwam spellen dat ik zo’n type was dat alles in het leven nogal licht opnam. En dat het nu door inbraken als die bij mij was dat andere mensen een hogere verzekering moeten betalen. Om kort te gaan, dat ik de maatschappij schade had berokkend doordat er bij mij ingebroken was.

Ik kon hem niet beginnen uitschelden toen, want anders had ik niets terugbetaald gekregen van het gestolen goed en was ik nog meer de dupe geweest. Maar nadien heb ik de verzekeringspapieren wel ritueel behandeld met kopspelden en een dikke zwarte alcoholstift.

Dat vind ik nu zo oneerlijk

Als je fiets gestolen is, is dat omdat je er vast nonchalant bent mee omgesprongen.

Als er ingebroken is, krijg je door de verzekering op je donder. Ik ga nu een nagel nemen en mijn fiets tatoeëren, met een voodoovloek erop voor een volgende mogelijke fietsendief. En, oh wee, degene die het probeert, want voodoo werkt altijd.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod