Somtijds ben ik niet zo hip.
‘k Zou het heus wel willen zijn, maar ik ben meestal niet zo hip en ook al niet zo mee.
Dat heeft niets met merkkleding te maken van Miu Miu, Walter of Gucci,
ook niet met de muziek die wordt geluisterd en de juiste serie al dan niet bekeken.
Als je als jonge vrouw vandaag hip wil zijn, dan bak je cupcakes en brei je spreien of haak je kleertjes voor de kleine.

Maar er is iets dat me ontgaat, ergens is er een taal die ik niet spreek want ik begrijp het mysterie van de cupcake niet.
Vriendinnen komen samen en brengen de avond dan al breiend en hakend door. En meestal wordt het ritueel bezegeld door te zeggen dat het ‘heel gezellig’ was.
En voor verjaardagspartijtjes bakken ze cupcakes. Een cupcake is niet zo nodig lekker maar je kan ‘m wel heel mooi versieren.
Daarin kruipt heel wat tijd.
En ik ben blij dat er rondom mij mensen zijn die daarin willen investeren. Maar mij ontgaat het helemaal.

Nu heb ik wel een handwerkverleden

Menige bonsaï-parelboom kwam dankzij mijn kinderhanden op de wereld. Hoewel puur esthetisch het resultaat meer dan twintig jaar geleden al uitermate twijfelachtig was, zette ik toch door.

Ook origami lag me nauw aan het hart. Niet alleen kraanvogels maar ook ballonen in papier heb gevouwen, die dan als kerstbal konden dienen. Zelfs kleine schalen waarin chips of borrelnootjes konden, plooide ik als een fluitje van een cent uit een vierkanten vodje papier.

Het summum der handwerknijverheden was de kruisjessteek. Bijzonder gedreven was ik in het stuwen van naald en draad door de witte katoenen lap met gaatjes, speciaal gemaakt om de kruisjessteek tot zich te laten komen. Dat kon zich uiten in een klein figuurtje, een appel of citroen maar ook in de horoscooptekens, al naar believen.

Ergens onderweg is de liefde voor het handwerk me jammer genoeg ontglipt. Ik weet echt niet meer waar, maar ik ben ze kwijt geraakt. Helaas kwijtgeraakt zou ik durven zeggen want als ze gewoon bij me gebleven was, ik was nu hip geweest en bij de tijd.

Er is een vriendin, ik zal haar voor de gelegenheid Lizzie noemen. Zij haakt en breit al sinds ze zich kan herinneren. Voor haar is het een natuurlijke staat van zijn die ik zeer waardeer, zeker als dat cadeaus oplevert in de vorm van gehaakte taart mét gehaakte verjaardagskaars, gehaakte bloemen of gehaakte erwten en wortelen. Met als hoogtepunt natuurlijk de gehaakte cupcake, een cadeau voor m’n laatste verjaardag. Het gehaak van Lizzie maakt je blij.

Maar dan zijn er de vrouwen rondom je die – en dat manifesteert zich in hoofdzaak nadat ze een kind gebaard hebben – ineens gaan handwerken maar die nooit eerder naald en draad hebben vastgehad, die in een verleden als rockchick alles wat met handwerk te maken had, luidruchtig hebben verfoeid. Maar de nieuwe liefde voelt aan als een grote ontdekking die ze in de meeste gevallen liever al veel eerder hadden gedaan want dan hadden ze al veel meer kunnen maken. De meest hardnekkigen gaan het zelfs commercialiseren via het internet. Voor de vriendschap is het best er zo nu en dan wat van te kopen.

Het lijkt op een onvervuld verlangen naar de Tiny-boeken van weleer, waarin alles goed was en zoet. Op die manier wordt het bakken van cupcakes en het naaien, haken en breien door deze jonge vrouwen gekoesterd.

Maar ik voel dus dat ik iets mis. Er is een taal die ik niet spreek. Ik ben afgunstig.

Misschien heb ik in het verleden al een pioniersrol vervuld door ooit zo gedreven te zijn in kruisjessteek. En kan ik nu maar beter aanvaarden dat mijn tijd voorbij is.

Natuurlijk ben ik benieuwd naar mijn eigen staat van zijn mocht het ooit tot een herwaardering van diezelfde kruisjessteek en de parelbonsaïboom te komen.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod