‘Baaarbaaaraaa! Oe ist?’ roept Lydia.
Ik kom toe in de foyer van de Bourla en krijg geen kans om Lydia te antwoorden. ‘Met mij ist eeeeel goe,‘ roept ze, ‘Ik zèn na de coiffeur gewest. Wa finde? Robijnrood. Schoon è!‘
‘Ja, Lydia’, zeg ik, ‘Ik dacht het al, het kapsel van Lydia, dat ziet er nu toch ineens zo robijnrood uit…’
‘Seg, wanneer gade gij nu me mij eens mee naar de Chippendales?’
Om de een of andere reden ziet Lydia in mij een geschikte partner voor een avond Chippendales. Ze begint er iedere keer opnieuw over.
‘Dat zal er wel eens van komen, Lydia,’ zeg ik en hoop dat het nog lang zal duren eer er weer eens ergens affiches van de Chippendales hangen.

Dure woorden

Lydia is een van de armen die vandaag naar ‘Dure woorden’ komt kijken, een voorstelling van Behoud de Begeerte over armoede.
Dus eigenlijk een voorstelling over zichzelf.
Ze is lid van Recht Op, een vzw die mensen in armoede een stem wil geven. Enkele van de leden ken ik omdat ik maandelijks het Cultuurcafé in Borgerhout presenteer en ook daar komen ze naartoe.

‘Dure woorden’ wisselt verhalen van schrijvers af met verhalen van mensen in armoede. Samen met Behoud de Begeerte zijn een paar leden van vzw Recht Op op schrijfweekend geweest, met deze voorstelling als resultaat.
Vanavond kijken ze dus op groot scherm naar zichzelf in de Bourla.

Jef ziet eruit als een heer van stand in zijn kostuum. Zelfs de wandelstok is opgeblonken. Nadine heeft haar mooiste kleedje aangedaan.
En Lydia’s haar ligt er dus ook vrediger bij dan anders.

Een plas van 40 cent

De foyer van de Bourla is ondertussen volgelopen. Een man met een lange grijze baard fluistert iets in het oor van Nathalie, begeleidster van Recht Op.
‘Ik moet naar de WC maar ik kan niet’.
‘Hoe zo? Je moet naar de WC maar je kan niet? En wat kan ik daar aan doen?’ vraagt Nathalie lachend.
Dan valt haar spreekwoordelijke frank, al was veertig cent genoeg geweest.
De man moet naar de WC. Als je geen nagel hebt om aan je gat te krabben dan is 40 cent voor een plas veel geld.
En naar je eigen voorstelling kijken als je dringend moet, het kan niet zijn.

De deuren gaan open. We kunnen de zaal in. De opwinding knettert in de lucht.

Wie is arm en wie niet

Wie in het publiek vanavond arm is en wie niet, ik weet het niet.
Soms zie je het.
En soms zie je het fout.
Naast mij in de zaal zit een man. Hij zit met de anderen van Recht Op te praten, dus vraag ik meteen in al mijn onnozele onschuld of hij ook is mee geweest op het schrijfweekend van Behoud de Begeerte en of het plezant was.
‘Ik was graag mee geweest maar ik mocht niet, ik ben niet arm’.
Neen, armoede kan je dus niet zien. Toch niet in de rode zetels van de Bourla.

Onlangs passeerde ik voorbij Moeders voor moeders. Die vzw deelt regelmatig uit aan moeders in nood. Omdat ik om de hoek woon, heb ik het al in alle weersomstandigheden gezien, het aanschuiven voor een pakketje. Wachten in de regen. Wachten in de zon. Wachten in de wind.
Maar die dag zag ik Geertrui in de rij staan. Ook haar ken ik van het Cultuurcafé en Recht Op. Ik zwaaide naar haar en riep luid haar naam. Ze keek parmantig de andere kant op.
Geertrui is mee geweest op het schrijfweekend van Behoud de Begeerte. Ze vertelt in het filmpje tijdens de voorstelling wat armoede voor haar betekent.
‘Schaamte vooral’, zegt ze. Ik dacht het al, Geertrui.

Armoede tussen de kroonluchters van de Bourla. Het is een vreemd gegeven.

Geen geld voor een auto

Tijdens de voorstelling worden er op de muziek van het Blindman Quartet ook statistieken getoond over armoede in ons land. Daaruit blijkt dat de meeste mensen in armoede geen auto kunnen kopen.
‘Ah,’ denk ik, ‘Dan ben ik ook arm! Want mijn auto heeft de geest gegeven en een gloednieuwe kan ik me momenteel niet permitteren.’ Nonsens natuurlijk.
Armoede is veel meer dan geen auto kunnen kopen.

Mijn gedachten pingpongen heel de tijd heen en weer. Over wie arm is. En wie niet.
Ach, ik zal er morgen nog eens over nadenken als ik op het vliegtuig richting Afrika stap. Niet om de hongersnood aldaar te gaan bestrijden of om te gaan pleiten voor vrede in Congo. Nee joh, gewoon even op vriendenbezoek. Afrika, mon amour.

Lekker decadent.
Maar rijk ben ik niet. Dat is zeker.
En arm ook niet.
De wereld is verwarrend.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod