Nou kijk, ik dacht zo. Pakistan is ver weg. Natuurlijk is het heel erg wat daar gebeurd is. Dat zal je me niet horen ontkennen. Maar stel nu dat je nog niet hebt gestort, of beter: je hebt al gestort maar je hebt nog wat over, nog wat munten in je zak en die klingelen maar tegen elkaar en je denkt, hè, daar wil ik vanaf, dat het eindelijk eens ophoudt met dat ellendige geklingel in mijn zak. Dan heb ik bij deze voor u de oplossing! Ja! Je kan voortaan ook voor mij storten. Dan heb je een project waarin je je misschien herkennen kan, omdat ik mogelijk in dezelfde stad woon als jij, of omdat we misschien even oud zijn, of omdat ik uw kleindochter zou kunnen zijn. Ik zeg je, bij mij zijn uw centen veilig. Ik ben een heel goed doel.

Want wat las ik zo vaak in de kranten, dat er zo weinig werd gestort, omdat de mensen stortziek zijn na al die rampen. En dat Pakistan niet sensationeel genoeg is, en niet voldoende sexy. Als ik nog een beetje train met lopen, dan komt het op gebied van strak en sexy zeker goed en heb ik me ook net een nieuwe knalrode bikini gekocht, dus ai ai ai kom maar op met die portemonnee!

Je zou ook voor mij kunnen storten als al die geboortekaartjes met pamperrekeningen je de keel uithangen bijvoorbeeld. Pampers, het is uiteindelijk ook altijd maar hetzelfde. In dat geval biedt Babsie u weerom een waardig alternatief om voor te storten. En op die manier maak ik u dan ook weer een beetje blij. Dan kunnen we spreken van een balans in evenwicht. En dat is belangrijk.

Ik ben heel gemakkelijk en met weinig content. Maar met veel ook, begrijp me niet verkeerd. Danku danku danku! Ik zal het roepen van alle mogelijke daken. Vorige week zijn er namelijk inbrekers langsgeweest. Het is niet dat ik niet van visite hou, begrijp me weerom niet verkeerd, maar zo overdag terwijl je er niet om hebt gevraagd, en vooral gewoon de deur inschoppen in plaats van even te wachten tot er iemand was om die open te maken, nou nou, hebben jullie mamsies jullie nooit manieren geleerd mijn besten??? (Ik schrijf over ‘mijn’ boefjes in het meervoud, want ze waren met drie, dat is bekend)

Zei een vriend: ‘Babsie, als ze alles overhoop hebben gegooid en met zoveel kabaal, dan waren het geen professionelen. Dat waren gewoon wat opgefokte jonkies.’ Kreeg die me even op m’n paard, moet je weten, laat het dan zo zijn dat er inbrekers passeren, wat een zooi en dit en dat, laat het dan op z’n minst professionelen wezen! Dieven van stand zeg maar. Ik was ook blij dat ze echt alles uit de kasten hebben gegooid, vuile was in het rond, borden en bestek en boeken en cd’s op de grond. Dan is het tenminste een beetje echt. Een inbraak als in de film. Ja ja, als Babsie iets doet, dan doet ze het goed. Zo kennen we haar weer!

En daarom heb ik nu aan een benefiet gedacht. Want ik moet weer veel spullen opnieuw gaan kopen. Daar hoort vanzelfsprekend een slotshow bij op televisie. Ja, ik zou enorm graag eens mijn eigen slotshow hebben. Wat daarbij ook niet mag ontbreken is een heus benefietlied. Dat zijn meestal duetten. Ik denk dan aan een aangepaste versie van ‘Islands in the sun’ van Dolly Parton en Kenny Rogers, daar word je zo vrolijk van, dat zingt zo lekker weg.

Mocht het toch zo zijn dat een ballad de vereiste is voor een benefietlied, dan kan ik nog altijd aan Gabriel Rios en Natalia vragen om een sequel te schrijven op hun ‘Halelujah’-Haïti-lied. De oorspronkelijke versie van Leonard Cohen bestond uiteindelijk uit maar liefst 80 strofes, dus dat kan.

Stort voor Barbara!

Jaaaaaaaaaaaaaaaa!

Dit is de Grote Babsie Benefiet!

Het kan vanaf nu!

001-2986591-37

Fiscaal ben ik natuurlijk geweldig aftrekbaar. Maar dat had u al lang begrepen.