Het is dat ik zo kwaad ben op de wereld.
Kwaad, kwader, kwaadst op deze wereld.
Ze vragen om een blog over ac-tu-a-li-teit maar als je pa opeens morsdood is, zonder aankondiging, zonder kloppen aan de deur, zonder vragen of je dat wel OK vindt, of het wel uitkomt met de rest van je agenda bijvoorbeeld, wat moet je dan met actualiteit? Dan kruip je in je cocon, in je eigen iglo voor een poos, zelfs op de heetste dag van de zomer. Dan is de wereld zo weinig van tel.
Hij ging zo dood als wat in deze zomer
Wat een opluchting toen ik de slogan ‘Terug naar school’ weer in het straatbeeld opduiken zag. Terug naar een nieuw seizoen, terug naar structuur en regelmaat. Vandaag geen rouwbrieven meer die moeten worden verstuurd, geen urne meer gekozen, geen leegtes die moeten worden opgevuld door jolig op een terras zitten of blij met het hele gezin in de camper naar Zuid-Frankrijk.
Gimme some structure, gimme gimme some.
En vandaag begint alles opnieuw.
1 September, het jaarlijkse begin van een vreemdsoortig soort lente.
Mijn pa is nu dus dood als een pier. Het was natuurlijk al lang niet meer zo dat hij mee mijn dagen bepaalde of wat ik eten moest en om hoe laat ik thuis moest wezen. Maar je vader is je vader en zo heb je er maar een. En als die plots verdwijnt, dan ga je denken over ‘t leven en wat dat allemaal is en hoe weinig tegelijk.
Kwaad²
En daarom ben ik kwaad kwaad in het kwadraat op alles wat niet opschiet en op eenieder die wortel schiet in naam van de maatschappij maar nog veel meer uit eigen belang.
Want als je vader in een vingerknip wegwaait als een pluisje naar de zee wat maal je dan om België in zijn geheel of België in twee?
Dan weet je weer wat belangrijk is:
Je moeder
De grond om op te staan
De mensen om je heen
De redding van je eigen bestaan
Zonder radio, zonder TV
Soms telt alleen de stilte, een stilte van niets
En dan moet je zo immens hard lachen om zij die zo belangrijk doen over ‘nachtelijke onderhandelingen’ of een land heel of een land in twee.
Maar vandaag begint alles dus opnieuw. Ik zet mijn radio en televisie weer aan.
Al benijd ik vandaag even stiekem al die kinderen die voor het eerst met een veel te grote boekentas voor de schoolpoort staan en nog heel even niets zelf hoeven te beslissen,
die gewoon kunnen wachten op een belsignaal,
die vanmiddag hun brooddoos zullen open doen en daarin een boterham met kaas zullen vinden en een met choco, en een appel en een sapje.
Al die kinderen voor wie alles nog moet starten,
voor wie de wereld nog moet open gaan,
voor wie letters nog betekenis moeten krijgen,
die nog moeten leren lezen en schrijven van
an en jan
en miet en piet
en van fok zit in zijn hok
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus – mod
01/09/2010 om 13:23
Het spijt me, Barbara, dat je vader is gestorven.
Enkele weken geleden gingen wij naar de begrafenis van een vriend. Veel te vroeg en veel te plots gestorven toen hij met zijn gezin op vakantie was.
Zijn dochtertje stond vandaag voor het eerst aan de poort “van de grote school”. Ongetwijfeld – ten minste voor haar gevoel – met een veel te grote, veel te zware boekentas.
01/09/2010 om 13:38
Schoon, zé Barbara…
Tot snel!
01/09/2010 om 15:01
Mooi, meissie x
01/09/2010 om 16:01
Ik heb je blogs gemist. Blij dat je weer terug bent.
01/09/2010 om 17:25
Sterkte, Barbara!
01/09/2010 om 18:05
Dag Barbara,
Iemand verliezen doet zeer. Ik heb mijn ouders verloren en ook een kindje (ze was 9 maanden).
Begrip vind je zelden, integendeel … ik heb brieven gekregen wanneer ik nu eigenlijk weer kwam werken. Uiteindelijk sta je er in moeilijke tijden altijd alleen voor.
Ik wens je veel sterkte en geloof mij … je moet er door slaan.
Als er fouten staan in deze tekst, vergeef het mij ik ben slechtziend;
Mvg
01/09/2010 om 19:01
Ook nu alles weer verder gaat, wens ik je nog alle sterkte van de wereld.
01/09/2010 om 20:18
de dood van mijn pa is zeer ingrijpend geweest
anderhalf jaar heeft ze mij hard bezig gehouden
en soms
soms zou ik ook graag even een kindje zijn
(maar dan bij de juiste ouders)
01/09/2010 om 21:13
Hey Barbara,
Wat vind ik het erg dat je je vader verloren hebt … de momenten dat ik in mijn leven echt meerdere malen gevloekt heb, waren de momenten dat ik mensen die me dierbaar waren verloor … ik wens je veel sterkte.
Daarnaast wil ik wel even kwijt dat ik vind dat je héél goed kan schrijven. Ongelofelijk!
Mooie woordkeuze.
Tot hoors of mails,
Sofie
01/09/2010 om 21:57
Er zijn ook papa’s
die door hun moeder
met steun van het gerecht
recht buigend
wat krom is
voor kinderen uitgeschakeld
voor kinderen ‘verplicht’ dood
in hun binnenste om te brengen
om moeder te behagen,
want wiens brood men eet,
diens woord moet je wel spreken.
01/09/2010 om 22:21
mijn oprechte deelneming
02/09/2010 om 10:24
Mooie tekst, verwoordt perfect de gevoelens die ik in die situatie had. M’n oprechte deelneming.
Een dierbare verliezen:
woede, verdriet, en (hopelijk) uiteindelijk aanvaarding, en herinneringen die je koestert
Je ouders verliezen is bovendien het laatste restje onschuld afgeven dat je als volwassene nog had, jaloers zijn op de kindjes die in hun onschuld en onwetendheid de schoolpoort doorstappen.
Tot je ’s avonds van je kind hoort dat één van z’n klasgenoten deze zomer z’n vader verloren heeft.
Het is niet iedereen gegeven z’n onschuld pas na z’n jeugd te verliezen.
02/09/2010 om 10:28
Hey Barbara, Ik heb je geportretteerd voor de Radio 1 festivalstand, je was toen nogal overstuur en men had me niet verteld wat scheelde. Toen ik hoorde dat je vader die nacht plots was overleden overviel me een enorm gevoel van schaamte, wie ben ik om jou op zo’n moment te komen vertellen dat the show must go on… Als vader van twee fantastische dochters kan ik alleen maar hopen dat ze op eenzelfde grote manier aan me terugdenken zoals jij doet.
dikke kus
Evert
02/09/2010 om 17:14
Beste Barbara,
Veel sterkte bij dit verlies.
Ik zie je vader nog met volle overtuiging je huisje mooi maken.
Tot horens
jan( Sinterklaas)
03/09/2010 om 07:48
Beste,
Hartstikke dood. Dat zijn precies de woorden die Johan Anthierens gebruikte toen hij schreef over de dood van mijn papa in Knack, 1977. One generation cometh, and another passeth away.
Dank voor mooie tekst.
Floris
03/09/2010 om 08:45
aangrijpend en ontroerend mooi
03/09/2010 om 15:58
Gek eigenlijk ,
een mens wordt kwaad op de essentie van elk leven:
er zijn slechts enkele zekerheden en de dood is er daar 1 van.
Sommigen verlangen ernaar, bij anderen wordt er plots aangeklopt en nog zijn er die er een jarenlange strijd voor dienen te voeren. Maar kwaad worden……………………
Misschien ben je nog niet ver genoeg geweest in het aftasten van die eindeloze zee van emoties die in een mens schuilgaat ?
Voor mij is kwaad worden eerder een gevoelen van : ik had dat anders kunnen/moeten doen en ben nu kwaad omdat ik dat nagelaten heb. Kwaad zijn voor de dood is als kwaad zijn om dat elke dag de zon opgaat…..
Dit alles wil natuurlijk niet zeggen dat een mens er niet enorm kan van aangedaan zijn dat er plots iemand dierbaars verdwijnt, plots is er daar die grote leegte waar even daarvoor nog in de vorm van die persoon een hele geschiedenis van samenzijn vertegenwoordigd was.
Knap is zeker je woordkeuze en het oprechte gevoel , de warme emotie die uit je tekst naar buiten spat.
Wens je een goedgevuld ’schooljaar’ toe….
03/09/2010 om 19:08
Het is de eerste keer dat ik je blog lees, maar hoe spijtig en droevig ook de gebeurtenis, het is zo mooi verwoord.
17/09/2010 om 21:10
Beste Barbara,
Ik wik en weeg mijn woorden want heftige emoties gaan door je heen .
Je bent boos en je hebt verdriet om verlies.
Je bent in die toestand omdat je afstand moet doen van iemand waar je
zeer aan gehecht was .Pijn als gevolg van hechting dus .
Pas naarmate je je losmaakt en aanneemt dat de dingen gebeuren zoals ze gebeuren ,
zal de hemel weer opklaren.
Het is beter een dag te leven
en het ontstaan en vergaan van de dingen te begrijpen
dan honderd jaar te worden zonder dit inzicht.
( Boeddhistische wijsheid )