Mijn laatste blog van het seizoen alvorens we met de vereniging van bloggers hier de zomer ingaan.
Nu vroeg mijn grootmoeder me deze week -ze is al een ietsiepietsie trager met haar 84- wat een blog was. En waarvoor een blog dient. Ik had haar over mijn schrijfsels hier verteld, vandaar.
Grootmoeder is voor haar leeftijd absoluut mee, ze heeft een GSM en ze weet wat internet is maar het gegeven ‘blog’ was nieuw voor haar.
Ik merkte dat ik geen pasklaar antwoord had en wolkte er wat omheen.
“Maar Barbara, zeg me toch eens,” drong ze aan, “Die blog van je, wat is dat dan precies? En wat is het nùt daarvan?”
Ja, grootmoeder wilde het echt weten.

Wat is een blog

Zoals bij zovele zaken waarop je niet meteen een antwoord hebt, zocht ik mijn heil bij Google. Wikipedia schrijft hierover het volgende:
‘Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig – soms meermalen per dag – nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde (het nieuwste bericht verschijnt als eerst) wordt weergegeven… De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil delen met zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog. … Het is het persoonlijke of juist het gespecialiseerde karakter dat weblogs interessant maakt voor bezoekers.’
Het was een even omfloerst antwoord dan ik zelf had kunnen verzinnen en het waarom van de blog, dat antwoord bleef ook Wikipedia me schuldig.

Ongeruste grootmoeder

Grootmoeders vraag kwam er doordat ik een paar weken geleden in een gelijkaardig stuk hier op het net had geschreven dat ik bij de komende verkiezingen niet zou gaan stemmen, die dag in mijn nest zou blijven liggen en geen rotte bol zou kleuren. Dat gerucht had haar ongerust gemaakt.
“Zoiets had ik nu echt niet van jou verwacht,” zei ze met de nodige afwijzing in haar stem.
Dus vertelde ik haar dat je in een blog soms dingen schrijft ‘bij wijze van spreken’. Dat wat er staat niet altijd de pure waarheid is. Of beter, wel de waarheid, maar dan gekleurd.
“Grootmoeder, wat ik jou aan de telefoon of bij een kop koffie vertel is de waarheid,” zei ik, “Wat ik schrijf in een blog, neem je met een korrel zout, zo gaat dat.”
Waarmee mijn status van kleindochter zich weer effende.

Daarbij gaf ik haar ook nog even de geruststellende woorden mee dat ik de dertiende wel degelijk mijn stem zal uitbrengen. Meer nog, dat ik die dag een volmacht zal geven aan iemand wegens werkverplichtingen, dus nog meer moeite zal doen voor die verrekte verkiezingen dan een doorsnee inwoner van dit land en op die manier mijn maatschappelijke plicht niet zal verzaken.

Een blog is geen dagboek

Als een blog niet de gehele waarheid is en ook geen opiniestuk of dergelijke, wat dan wel?
Definitie door uitsluiting brengt ons vaak dichter bij waar we moeten wezen.
Een blog is geen dagboek. Voor een dagboek heb je een schrift nodig en om die schriften in te bewaren een doos, een kist, een kast of in mijn geval: een kluis in de bank. In de hoop dat op die manier niemand het geschrevene ooit lezen zal. Tenzij de persoon met een volmacht voor de kluis natuurlijk (die trouwens dezelfde is dan die van de volmacht met de verkiezingen, wat een verantwoordelijkheid my dear…).

Voor een dagboek heb je een schrift nodig dat je speciaal daarvoor hebt uitgekozen, in een kleur die past bij het moment. En je schrijft erin met een vulpen in elegante slanke letters en zet fouten recht met tintenkiller indien nodig.
Laatst zei iemand dat ik mijn naam in een pas gekocht boek schrijf met het elan alsof ik het boek zelf geschreven heb. Wel, op die manier schrijf je ook in je dagboek. Alsof het iets heel kostbaars is wat je opschrijft. En als er dan weer een schrift vol is, gevuld met woorden en zinnen waaruit je tengere leven bestaat, dan ga je naar de bank en begin je in een nieuw.
(Het bankmoment is trouwens een absolute aanrader. Wat kan ik er toch schik in hebben om veel te luid aan de loketbediende te vragen: “Mag ik naar de kofferkamer?” En iedereen in de bank je vervolgens vol ontzag nastaren. Een jongedame die naar haar juwelen en goudblokken gaat, die moet het mooi voor mekaar hebben. Nietes natuurlijk. Lol! Word je blij van, moet je echt ook eens proberen…)

Door het sleutelgat

Maar een blog is dus geen dagboek. Een blog is een verzameling bedenkingen bij het leven of deelverzamelingen daarvan. En je kan er je mening een heel klein beetje ventileren of je zorgen. Maar niet tè persoonlijk want dat is pijnlijk. Zoals Chris en Maya die in ieder tijdschrift hun liefde voor elkaar te etaleren of zo. Dat enge gevoel van door het sleutelgat te kunnen kijken bij mensen waar je dat niet wil. Alsof die liefde op die manier meer waard zou zijn.
Wat in mijn dagboek staat is van mij en gaat niemand wat aan en zou vooral niemand interesseren. Wat hier staat kan iedereen lezen. Maar het is ook wel weer van mij. En waar ligt dan de waarheid?
Moeilijk moeilijk.

Wees voor nu vooral blij dat dit niet mijn dagboek is.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod